tag:blogger.com,1999:blog-28221065624373130162012-02-15T22:30:38.834-08:00gialini psixihttp://www.blogger.com/profile/15890881289692511354noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-2822106562437313016.post-74803936624090600762008-05-17T16:02:00.000-07:002008-05-17T16:06:48.506-07:00<div align="center"><em><span style="font-family:trebuchet ms;">Δε ξέρω πόσο εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε να χαθεί στις σκέψεις του..</span></em></div><em><span style="font-family:trebuchet ms;"><div align="center"><br />Ξέρω πάντως ότι εγώ έχω χαθεί εδώ και καιρό..</div><div align="center"><br />Δε ξέρω πού χάνομαι..</div><div align="center"><br />Τις περισσότερες φορές δε ξέρω καν τι σκέφτομαι..</div><div align="center"><br />Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό που με παρασύρει σε έναν άλλο κόσμο.. αυτό που με διώχνει από τα αληθινά και τα επίγεια..</div><div align="center"><br />Και με στέλνει.. μάλλον κάπου που δεν ακούω οτιδήποτε εκτός από τη φωνή μου..</div><div align="center"><br />Μα και η φωνή μου.. σιωπηλή.. δεν την ακούω σχεδόν.. ή μάλλον.. είναι βουβή..</div><div align="center"><br />Κρίμα.. και ήθελα πολύ να ακούσω τις σκέψεις μου.. και πιο πολύ να τις καταλάβω..</div><div align="center"><br />Εκτός και αν δεν υπάρχουν.. μπορεί και να μην χάνομαι στις σκέψεις μου.. μπορεί και να χάνομαι στο απόλυτο κενό.. στο δικό μου απόλυτο κενό..</div><div align="center"><br />Στην προσωπική μου άβυσσο.. </span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2822106562437313016-7480393662409060076?l=xartinosouranos.blogspot.com' alt='' /></div>gialini psixihttp://www.blogger.com/profile/15890881289692511354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2822106562437313016.post-23807432355693263742008-02-08T14:51:00.000-08:002008-02-08T15:00:53.275-08:00<div align="center"><em><span style="font-family:courier new;color:#000000;"><strong>Δε σου έγραψα.. εδώ και πάρα πολύ καιρό δε μιλώ.. το χρειάζομαι αλλά πάντοτε το αναβάλλω...<br />Δε ξέρω γιατί.. νιώθω ότι έχω τόσα πολλά να πω.. κι όμως δε μπορώ να γράψω καν τις σκέψεις μου.. λες και τις φοβάμαι...<br />Νιώθω μόνη.. και εντελώς αβοήθητη.. χαμένη.. στον κόσμο μου.. ίσως και όχι.. ίσως και να μην χάνομαι στον δικό μου κόσμο.. απλά να χάνομαι μέσα σε ένα κόσμο.. μέσα στο πλήθος..<br />Χρειάζομαι.. ηρεμία.. ή μήπως αυτό που πραγματικά χρειάζομαι είναι αγάπη.. τρυφερότητα.. έχω ανάγκη να νιώσω ότι κάποιος μέσα σ’ αυτό το πλήθος.. με έχει ανάγκη..<br />Έχω τόσα πολλά να δώσω.. θέλω να δώσω.. κι όμως.. συνειδητοποιώ ότι δεν έχω κάποιον για να τα δώσω.. και αυτό με τρώει..<br />Και τι κάνεις.. όταν θέλεις να δώσεις αγάπη.. αλλά δεν έχεις πού να την δώσεις.. και ξέρεις έτσι σίγουρα.. πως δε θα πάρεις κι εσύ πίσω αγάπη..<br />Τίποτα δεν κάνεις.. περιμένεις.. δε ξέρω τι περιμένεις.. αν περιμένεις απλά να φύγει αυτή η επιθυμία.. να εξαφανιστεί έτσι απλά μια μέρα μαγική.. ή αν απλά περιμένεις.. ότι σε κάποια φάση θα έρθει..<br />Κι να δεν έρθει.. τι να αγαπάς.. εκτός από εσένα.. εκτός από τον εαυτό σου.. γιατί όλοι αυτό λένε.. ότι ο εαυτός μας είναι πάνω από όλα.. δε διαφωνώ.. αλλά τι να τον κάνω όταν δεν είναι ολοκληρωμένος.. όταν ζει μόνο αυτό που μπορεί..κι όχι αυτό που θέλει.. </strong></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2822106562437313016-2380743235569326374?l=xartinosouranos.blogspot.com' alt='' /></div>gialini psixihttp://www.blogger.com/profile/15890881289692511354noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2822106562437313016.post-81821649736792176182007-08-30T14:49:00.000-07:002007-08-30T15:18:44.044-07:00<div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Θέλω να κλάψω.. έχω ανάγκη να κλάψω..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Αλλά μου είναι δύσκολο.. νιώθω μόνη μου.. υπερβολικά μόνη..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Γιατί;.. τι είναι αυτό που ζητώ;..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Πέρασα τόσες διαφορετικές φάσεις τα τελευταία δύο χρόνια.. τόσες διαφορετικές πλευρές του εαυτού μου..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Και τι μου έμεινε;.. τι μου έμεινε;..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Ένα κουρελιασμένο χαμόγελο.. ένα ξεκούρδιστο γέλιο.. μια ψυχή που δεν είμαι ακόμη σίγουρη αν είναι πια πέτρινη ή απλά γυάλινη και ραγισμένη.. και ένας χάρτινος ουρανός.. που ενώ προσπαθώ συνεχώς να τον βάψω γαλάζιο.. μου υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία πως οι ζωγραφικές μου ικανότητες ήταν πάντοτε ελάχιστες..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Και έτσι καταλήγω πάντοτε με ένα χάρτινο γκρίζο ουρανό..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Όταν ήμουνα μικρή έλεγα πάντοτε πως όταν μεγαλώσω θα καταφέρω τα πάντα.. ότι θα έχω τον έλεγχο των πάντων όσον αφορά τη ζωή μου..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Τώρα που μεγάλωσα συνειδητοποίησα πως είχα ξεχάσει κάτι στα σχέδιά μου..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Εμένα..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Θέλω να κλάψω.. έχω ανάγκη να κλάψω..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Αλλά γιατί;.. Για αυτό που είμαι;..</span></strong></em></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#cc0000;">Ή γι' αυτό που θα ήθελα να είμαι;..</span></strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2822106562437313016-8182164973679217618?l=xartinosouranos.blogspot.com' alt='' /></div>gialini psixihttp://www.blogger.com/profile/15890881289692511354noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2822106562437313016.post-2566091157664518152007-08-02T17:49:00.000-07:002007-08-02T17:58:30.216-07:00Εγώ.. όπως και τόσοι άλλοι.. υπήρξα πολλές φορές.. χωρίς να ζω..<br />Εγώ.. όπως και τόσοι άλλοι.. έκλαψα χιλιάδες γι' αυτά που έφυγαν.. γι' αυτά που έχασα.. γι' αυτά που δε γύρισαν..<br />Εγώ όμως.. αποφάσισα να τα γράψω πάνω σε μια οθόνη.. πάνω σε κάτι άψυχο.. κάτι που να μου μοιάζει..<br />Δεν είμαι τίποτα το ξεχωριστό κι ας λένε όλοι εδώ και αιώνες πως ο καθένας μας είναι ξεχωριστός..<br />Δεν έκανα ποτέ πράγματα απίστευτα και αξιοθαύμαστα..<br />Έκανα όμως κάτι άλλο..<br />αγάπησα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2822106562437313016-256609115766451815?l=xartinosouranos.blogspot.com' alt='' /></div>gialini psixihttp://www.blogger.com/profile/15890881289692511354noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2822106562437313016.post-36887738548367518502007-08-02T17:15:00.000-07:002007-08-02T17:24:14.753-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_IsyS5crvfgc/RrJ1lhDdw6I/AAAAAAAAAAM/d0lr4zhw9ag/s1600-h/thea+apo+parathiro+xristu.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094263415897965474" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_IsyS5crvfgc/RrJ1lhDdw6I/AAAAAAAAAAM/d0lr4zhw9ag/s320/thea+apo+parathiro+xristu.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong><em><span style="color:#999999;">"Ζω σ' ένα κόσμο από χαρτί.. όταν χιονίζει.. όλοι μαζεύουν κονφετί.."</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2822106562437313016-3688773854836751850?l=xartinosouranos.blogspot.com' alt='' /></div>gialini psixihttp://www.blogger.com/profile/15890881289692511354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2822106562437313016.post-3263277740125680132007-07-29T15:59:00.000-07:002007-07-29T16:10:24.009-07:00<strong><em><span style="font-family:Courier New;">Κάποιες φορές.. νομίζω πως ζω σ' ένα παιχνίδι.. που δεν ξέρω αν είναι στημένο.. δεν ξέρω καν αν το στήνω εγώ η ίδια..</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-family:Courier New;">Κάποιες φορές.. νιώθω πως ανοίγω απότομα τα μάτια.. και βλέπω την αλήθεια.. ίσως πάλι να μην τα είχα ποτέ κλειστά.. απλά όταν την έβλεπα.. να μην την πίστευα..</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-family:Courier New;">Κάποιες φορές νιώθω πολύ μικρή..</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-family:Courier New;">Κάποιες φορές πάλι.. νιώθω πως έχασα χρόνια κλαίγοντας.. και τώρα είμαι πια μεγάλη..</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-family:Courier New;">Κάποιες φορές νιώθω τόσο μόνη.. κι άλλες τόσο πνιγμένη από τη συνεχή παρουσία κάποιου.. οποιουδήποτε..</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-family:Courier New;">Κάποιες φορές νιώθω πως έζησα τόσα.. πως πέρασα τόσα.. πως έμαθα τόσα..</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-family:Courier New;">άλλες πάλι.. νιώθω πως δεν γνώρισα ποτέ τον κόσμο..</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2822106562437313016-326327774012568013?l=xartinosouranos.blogspot.com' alt='' /></div>gialini psixihttp://www.blogger.com/profile/15890881289692511354noreply@blogger.com0