Κλάψε μοναξιά μου..κλάψε για μένα..

Θέλω να κλάψω.. έχω ανάγκη να κλάψω..

Αλλά μου είναι δύσκολο.. νιώθω μόνη μου.. υπερβολικά μόνη..

Γιατί;.. τι είναι αυτό που ζητώ;..

Πέρασα τόσες διαφορετικές φάσεις τα τελευταία δύο χρόνια.. τόσες διαφορετικές πλευρές του εαυτού μου..

Και τι μου έμεινε;.. τι μου έμεινε;..

Ένα κουρελιασμένο χαμόγελο.. ένα ξεκούρδιστο γέλιο.. μια ψυχή που δεν είμαι ακόμη σίγουρη αν είναι πια πέτρινη ή απλά γυάλινη και ραγισμένη.. και ένας χάρτινος ουρανός.. που ενώ προσπαθώ συνεχώς να τον βάψω γαλάζιο.. μου υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία πως οι ζωγραφικές μου ικανότητες ήταν πάντοτε ελάχιστες..

Και έτσι καταλήγω πάντοτε με ένα χάρτινο γκρίζο ουρανό..

Όταν ήμουνα μικρή έλεγα πάντοτε πως όταν μεγαλώσω θα καταφέρω τα πάντα.. ότι θα έχω τον έλεγχο των πάντων όσον αφορά τη ζωή μου..

Τώρα που μεγάλωσα συνειδητοποίησα πως είχα ξεχάσει κάτι στα σχέδιά μου..

Εμένα..

Θέλω να κλάψω.. έχω ανάγκη να κλάψω..

Αλλά γιατί;.. Για αυτό που είμαι;..

Ή γι' αυτό που θα ήθελα να είμαι;..

Εγώ.. όπως και τόσοι άλλοι.. υπήρξα πολλές φορές.. χωρίς να ζω..
Εγώ.. όπως και τόσοι άλλοι.. έκλαψα χιλιάδες γι' αυτά που έφυγαν.. γι' αυτά που έχασα.. γι' αυτά που δε γύρισαν..
Εγώ όμως.. αποφάσισα να τα γράψω πάνω σε μια οθόνη.. πάνω σε κάτι άψυχο.. κάτι που να μου μοιάζει..
Δεν είμαι τίποτα το ξεχωριστό κι ας λένε όλοι εδώ και αιώνες πως ο καθένας μας είναι ξεχωριστός..
Δεν έκανα ποτέ πράγματα απίστευτα και αξιοθαύμαστα..
Έκανα όμως κάτι άλλο..
αγάπησα..

"Ζω σ' ένα κόσμο από χαρτί.. όταν χιονίζει.. όλοι μαζεύουν κονφετί.."