Προσωπική άβυσσος...

Δε ξέρω πόσο εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε να χαθεί στις σκέψεις του..

Ξέρω πάντως ότι εγώ έχω χαθεί εδώ και καιρό..

Δε ξέρω πού χάνομαι..

Τις περισσότερες φορές δε ξέρω καν τι σκέφτομαι..

Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό που με παρασύρει σε έναν άλλο κόσμο.. αυτό που με διώχνει από τα αληθινά και τα επίγεια..

Και με στέλνει.. μάλλον κάπου που δεν ακούω οτιδήποτε εκτός από τη φωνή μου..

Μα και η φωνή μου.. σιωπηλή.. δεν την ακούω σχεδόν.. ή μάλλον.. είναι βουβή..

Κρίμα.. και ήθελα πολύ να ακούσω τις σκέψεις μου.. και πιο πολύ να τις καταλάβω..

Εκτός και αν δεν υπάρχουν.. μπορεί και να μην χάνομαι στις σκέψεις μου.. μπορεί και να χάνομαι στο απόλυτο κενό.. στο δικό μου απόλυτο κενό..

Στην προσωπική μου άβυσσο..

Ψάξε με στο πλήθος..

Δε σου έγραψα.. εδώ και πάρα πολύ καιρό δε μιλώ.. το χρειάζομαι αλλά πάντοτε το αναβάλλω...
Δε ξέρω γιατί.. νιώθω ότι έχω τόσα πολλά να πω.. κι όμως δε μπορώ να γράψω καν τις σκέψεις μου.. λες και τις φοβάμαι...
Νιώθω μόνη.. και εντελώς αβοήθητη.. χαμένη.. στον κόσμο μου.. ίσως και όχι.. ίσως και να μην χάνομαι στον δικό μου κόσμο.. απλά να χάνομαι μέσα σε ένα κόσμο.. μέσα στο πλήθος..
Χρειάζομαι.. ηρεμία.. ή μήπως αυτό που πραγματικά χρειάζομαι είναι αγάπη.. τρυφερότητα.. έχω ανάγκη να νιώσω ότι κάποιος μέσα σ’ αυτό το πλήθος.. με έχει ανάγκη..
Έχω τόσα πολλά να δώσω.. θέλω να δώσω.. κι όμως.. συνειδητοποιώ ότι δεν έχω κάποιον για να τα δώσω.. και αυτό με τρώει..
Και τι κάνεις.. όταν θέλεις να δώσεις αγάπη.. αλλά δεν έχεις πού να την δώσεις.. και ξέρεις έτσι σίγουρα.. πως δε θα πάρεις κι εσύ πίσω αγάπη..
Τίποτα δεν κάνεις.. περιμένεις.. δε ξέρω τι περιμένεις.. αν περιμένεις απλά να φύγει αυτή η επιθυμία.. να εξαφανιστεί έτσι απλά μια μέρα μαγική.. ή αν απλά περιμένεις.. ότι σε κάποια φάση θα έρθει..
Κι να δεν έρθει.. τι να αγαπάς.. εκτός από εσένα.. εκτός από τον εαυτό σου.. γιατί όλοι αυτό λένε.. ότι ο εαυτός μας είναι πάνω από όλα.. δε διαφωνώ.. αλλά τι να τον κάνω όταν δεν είναι ολοκληρωμένος.. όταν ζει μόνο αυτό που μπορεί..κι όχι αυτό που θέλει..