Θέλω να κλάψω.. έχω ανάγκη να κλάψω..
Αλλά μου είναι δύσκολο.. νιώθω μόνη μου.. υπερβολικά μόνη..
Γιατί;.. τι είναι αυτό που ζητώ;..
Πέρασα τόσες διαφορετικές φάσεις τα τελευταία δύο χρόνια.. τόσες διαφορετικές πλευρές του εαυτού μου..
Και τι μου έμεινε;.. τι μου έμεινε;..
Ένα κουρελιασμένο χαμόγελο.. ένα ξεκούρδιστο γέλιο.. μια ψυχή που δεν είμαι ακόμη σίγουρη αν είναι πια πέτρινη ή απλά γυάλινη και ραγισμένη.. και ένας χάρτινος ουρανός.. που ενώ προσπαθώ συνεχώς να τον βάψω γαλάζιο.. μου υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία πως οι ζωγραφικές μου ικανότητες ήταν πάντοτε ελάχιστες..
Και έτσι καταλήγω πάντοτε με ένα χάρτινο γκρίζο ουρανό..
Όταν ήμουνα μικρή έλεγα πάντοτε πως όταν μεγαλώσω θα καταφέρω τα πάντα.. ότι θα έχω τον έλεγχο των πάντων όσον αφορά τη ζωή μου..
Τώρα που μεγάλωσα συνειδητοποίησα πως είχα ξεχάσει κάτι στα σχέδιά μου..
Εμένα..
Θέλω να κλάψω.. έχω ανάγκη να κλάψω..
Αλλά γιατί;.. Για αυτό που είμαι;..
Ή γι' αυτό που θα ήθελα να είμαι;..
1 comment:
Γυάλινη ψυχούλα, μην κλαις... Δεν πειράζει που δεν ήρθαν τα πράγματα όπως τα περίμενες, που άλλα ονειρεύτηκες και άλλα έγιναν. Συνήθως έτσι συμβαίνει σε όλους μας. Μικρά κοριτσάκια ονειρευόμαστε πρίγκιπες σε άσπρα άλογα που θα μας αγαπήσουν πολύ... Μεγαλώνοντας συνειδιτοποιούμε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια - και πέφτουμε από τα σύννεφα. Οι αγάπες δεν είναι τόσο τέλειες και οι άνθρωποι δεν είναι τόσο αγνοί όσο τους ονειρευτήκαμε. Καλά κάνουμε κι εσύ και γω να μεγαλώσουμε επιτέλους και να σταθούμε στα πόδια μας. Κράτα γερά γιατί ΕΣΥ πρέπει να στηρίξεις τον εαυτό σου... Και κλάψε δεν είναι ντροπή... αλλα στάσου στα πόδια σου!
Post a Comment